![Στήλη της Μαρίας Θερμού στο mononews.gr](https://www.mononews.gr/wp-content/uploads/2022/01/220129083059_epithetika.jpg)
Ο ένας θα κάνει κρατικές τις Τράπεζες και ιδιωτική τη… Δικαιοσύνη, ο άλλος μπερδεύει το ηλεκτρικό ρεύμα με τις… βίζιτες, μια άλλη τον κορονοϊό με τον… Εμφύλιο, κάποιος νοσταλγεί το… ένδοξο παρελθόν και «τα λεφτά που τα κουβαλούσαν με τις τσάντες» και μια πρώην μοντέλα αποθεώνει την… Κούβα και τη δημοκρατία της. Κι όλα αυτά μέσα σε μια εβδομάδα.
Πόσα ν’ αντέξει ο άνθρωπος, μου λέτε;
Έξαλλες δηλώσεις και εξωφρενικές συμπεριφορές από παντού. Τη δεξιά της Δεξιάς και την αριστερά της Αριστεράς (αν υποτεθεί, ότι είναι Αριστερά ο ΣΥΡΙΖΑ), με τις πολυχαϊδεμένες άκρες των κομμάτων -βαρίδια θα τα έλεγε κανείς- να συναγωνίζονται σε υστερικές κορώνες πολιτικού αμοραλισμού και πολεμικής ετοιμότητας… Γιατί με ιαχές επερχόμενου πολέμου μοιάζουν τα ανακοινωθέντα του Πολάκη, όταν οραματίζεται την επανάληψη της αλήστου μνήμης, διακυβέρνησης του κόμματός του, αυτή τη φορά, χωρίς …λάθη. Μας τα είπε τις προάλλες η Τασία (Χριστοδουλοπούλου), μας τα επιβεβαιώνει με κάθε ευκαιρία και ο κατά τον Τσίπρα «αψύς Κρητικός» -εμένα γιατί αυτό γιατί μου φαίνεται σαν κουσούρι;- ενώ κάθε τόσο έχουμε και διάφορους «μιμητές», που διεκδικούν μερίδιο αριστεροφροσύνης.
Φυσικά την πολάκειο επαναστατική σκέψη κανείς δεν την φτάνει: Κρατικοποιήσεις Τραπεζών -τουλάχιστον μιας- υπόσχεται ο οικονομολόγος Πολάκης αλλά δεν ξέρω ποια έχει βάλει στο μάτι, οπότε ας ετοιμάζονται καλού κακού, της ΔΕΗ βεβαίως και άλλων οργανισμών που θ΄ ανακοινώσει προσεχώς. Ακόμη θυμούνται οι Έλληνες πώς ένα πρωί βρέθηκαν μπροστά από κλειστές Τράπεζες και ΑΤΜ που έβγαζαν μόνον εικοσάρικα στο πλαίσιο του «σκισίματος των μνημονίων», της κατάργησης της «εξωθεσμικής τρόϊκας», της «διαγραφής του χρέους», του «τερματισμού της λιτότητας» και άλλων πολλών, που πρέσβευε ο ΣΥΡΙΖΑ. Σωρεία από αυταπάτες, που παρ΄ολίγον να καταστρέψουν τελείως τη χώρα, με άλλους να θέλουν να την βγάλουν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, άλλους να γλυκοκοιτάζουν προς τη δραχμή κι όλους τους να ζουν σ’ έναν εξωπραγματικό κόσμο.
Επτά χρόνια μετά, μυαλό κανείς δεν έβαλε. Έφταιξε και η Δικαιοσύνη, σου λέει, που δεν βοήθησε όσο θα ήθελαν για να «ελέγξουν τους αρμούς της εξουσίας», οπότε μία είναι η λύση του μέλλοντος, κατά Πολάκη πάντα: Να στείλουν τους δικαστές στα σπίτια τους! Τέτοια τα όνειρα, που τρόμαξαν μέχρι και τους δικούς τους. Έσπευσαν ως εκ τούτου να μας καθησυχάσουν, ότι δεν αυτά τα πράγματα δεν γίνονται κι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν σχεδιάζει να επιβάλει τη δικτατορία του προλεταριάτου, όπως είπε ο Κούλογλου… Από την άλλη όμως, εκεί στην Ευρωβουλή που βρίσκεται κι αυτός, μπορεί να μην έχει καλή ενημέρωση. Μπορεί να μην ξέρει, ότι τη γραμμή τη δίνει ο Πολάκης… Εξάλλου και η συνάδελφός του, Έλενα Κουντουρά που πήγε ταξίδι στην Κούβα τα βρήκε όλα τέλεια! Τάξη, ασφάλεια, πειθαρχία, μια «αληθινή Δημοκρατία», όπως σημείωσε με θαυμασμό η ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, βλέποντας βέβαια μόνον την φολκλόρ πλευρά της ζωής κι όχι, ας πούμε κάποιους κρατούμενους, διαφωνούντες το καθεστώτος ή τα φιμωμένα μέσα ενημέρωσης. Οπότε κατά την κυρία Κουντουρά γιατί να μη γίνουμε κι εμείς το ίδιο.
Από παραλογισμό σε παραλογισμό άλλωστε, όταν με μικρή διαφορά περιστατικών, τα μέλη του Κοινοβουλίου άκουγαν την επίσης βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Θεοδώρα Τζάκρη να παραλληλίζει τους νεκρούς της πανδημίας με αυτούς του Εμφυλίου. Άφωνο το ακροατήριο. Τέτοιος ανιστόρητος ακροβατισμός, δεν έχει ξαναγίνει αλλά η περίπτωσή της, σαφώς δακτυλοδεικτούμενη, μάλλον χαρακτηρίζεται από το ακαταλόγιστο. Με το… βραβείο πάντως να μοιράζεται μεταξύ αυτής και ενός στελέχους του ιδίου κόμματος, που με μια πρωτοφανή ανάρτησή του θεωρεί ότι οι γυναίκες θα γίνουν «βίζιτες» για να πληρωθεί το ρεύμα και το φυσικό αέριο… Κι εδώ πραγματικά οι κοινός νους παραδίνεται.
Αν όμως όλα αυτά δεν είναι μόνον γραφικά και μεμονωμένα συμβάντα; Γιατί είτε είναι προγραμματισμένα είτε τους «ξεφεύγουν», όπως στην περίπτωση του πρώην υπουργού και νυν δημάρχου Πέτρου Δούκα που με μία ακραία κυνική και λαϊκίστικη συμπεριφορά έφτυσε πολίτες, πολιτική και το κόμμα του, βέβαιος ότι είναι υπεράνω όλων, πρόκειται για συμπτώματα που όλο και πληθαίνουν. Δείγματα έκπτωσης της πολιτικής ζωής, που ως γνωστόν δεν μας οδήγησε ποτέ σε καλά μονοπάτια, όποτε την ακολουθήσαμε.