Η εξοχική κατοικία, εμβαδού 160 m2, κατασκευάσθηκε σε οικόπεδο 800 m2, με έντονη κλίση και σε άμεση επαφή με τη θάλασσα, σε μια περιοχή όπου κυριαρχούν οι μορφολογικά αδιάφορες και πολλές φορές κακοποιημένες κατασκευές των τελευταίων δεκαετιών. Το έργο είναι αποτέλεσμα ριζικού επανασχεδιασμού υφιστάμενου κελύφους.
Το παλιό κτίσμα – τυπικό παράδειγμα αρχιτεκτονικής παραθεριστικής κατοικίας στη χώρα μας – είχε ολοκληρωμένο το φέροντα οργανισμό και τα στοιχεία πλήρωσης, όταν οι νέοι ιδιοκτήτες αποφάσισαν την πλήρη λειτουργική και αισθητική αναμόρφωσή του. Η επέμβαση υπήρξε δραστική, προσδιορίστηκε όμως σημαντικά από την ανελαστικότητα της διατήρησης του φορέα και από τις απαιτήσεις του νέου κτιριολογικού προγράμματος. Ο σχεδιασμός προέκρινε αρχιτεκτονικές ποιότητες που εξασφαλίζουν ενεργειακή εξοικονόμηση, λειτουργικότητα των κατόψεων και ένταξη του κτιρίου στο φυσικό περιβάλλον.
Η κατοικία αναπτύσσεται ακολουθώντας την κλίση του εδάφους, με δυνατότητα προσπέλασης από διαφορετικές στάθμες του υπαίθριου χώρου. Περιλαμβάνει: υπόγειο χώρο βοηθητικών χρήσεων και στάθμευσης, ισόγειο με τους χώρους διημέρευσης και όροφο με τους χώρους του ύπνου και τις εξυπηρετήσεις τους. Τα διαδοχικά επίπεδα του κτιρίου συνδέονται με κατακόρυφα στοιχεία επικοινωνίας που δίνουν τη δυνατότητα λειτουργικής και οπτικής ενοποίησης και δημιουργούν πολλαπλές και ενδιαφέρουσες διαδρομές.
Η απεριόριστη θέα του οικοπέδου στη θάλασσα επέβαλλε τη χρήση μεγάλων ανοιγμάτων, ο σκιασμός των οποίων επιτυγχάνεται με χυτές πέργκολες, ισχυρούς προβόλους και συστήματα περσίδων αλουμινίου. Τη μορφή καθορίζουν τα έντονα στοιχεία από οπλισμένο σκυρόδεμα και οι κεραμικές επενδύσεις των εξωτερικών επιφανειών, που καθώς επεκτείνονται και στον περιβάλλοντα χώρο επιτυγχάνουν την καλύτερη έδραση του κτιρίου στο έδαφος.
Οι εκτεταμένες αυτές επενδύσεις, που καλύπτουν σχεδόν πλήρως το σώμα του κτιρίου, συμβάλλουν στην καλύτερη θερμομόνωσή του και ελαχιστοποιούν την ανάγκη συντήρησης του κελύφους. Το χρώμα στο κτίριο προκύπτει από τα ίδια τα υλικά και χρησιμοποιείται για τη διαφοροποίηση και την ανάδειξη επιμέρους τμημάτων του έργου. Βασικό στοιχείο της σύνθεσης αποτελεί ο υπαίθριος χώρος που οργανώνεται ως λειτουργική προέκταση της κατοικίας, με υπαίθρια και ημιυπαίθρια καθιστικά και κατάλληλη φύτευση. Διαδρομές με αδρά υλικά (βοτσαλωτό σκυρόδεμα) οργανώνουν τον κήπο, ενώ περσιδωτές κατασκευές δημιουργούν προστατευμένους και ευχάριστους ιδιωτικούς χώρους.
Τέλος, στο δώμα της οικοδομής, απο όπου η θέα ειναι ακόμα καλύτερη, διαμορφώνεται υπαίθριο καθιστικό με μόνιμες κατασκευές ως μεταφορά της αυλής σε υψηλότερη στάθμη. Ο τομέας των ανακατασκευών είναι ένας τομέας με ξεχωριστό ενδιαφέρον. Πρόκειται για ένα πεδίο όπου ο αρχιτέκτονας καλείται να δοκιμάσει πραγματικά τα όρια της δεξιότητάς του. Η κατεδάφιση και η εκ νέου ανοικοδόμηση δεν είναι η μόνη λύση για μιά ατυχή κατασκευή. Με μικρής ή μεγαλύτερης κλίμακας παρεμβάσεις είναι δυνατή η πλήρης μεταμόρφωση του κτιρίου σε έγκυρο αρχιτεκτονικό έργο.
Στοιχεία έργου:
Αρχιτεκτονική μελέτη: Ζ. Κωστοπούλου – Μ. Μακρή
Στατική μελέτη: Ο. Μπακάλμπασης
Κατασκευή: Ιδιοκατασκευή
Συνολικό εμβαδόν: 160 m2
Φωτογραφίες: Κ. Ευαγγελίδης
Πηγή: ktirio.gr