![](https://www.mononews.gr/wp-content/uploads/2015/12/illustrate-banks-1280x713.jpg)
Κρίσιμες μέρες είναι οι επόμενες για τα διοικητικά συμβούλια των συστημικών ελληνικών τραπεζών, τα οποία θα πρέπει να εγκρίνουν τους στόχους τους για τη μείωση των μη εξυπηρετούμενων ανοιγμάτων τους για την τριετία 2019-2021, και κατόπιν να τους υποβάλουν στον SSM έως τις 30 Σεπτεμβρίου.
Πρόκειται για ένα ζήτημα νευραλγικής σημασίας για τις τράπεζες, καθώς ο δείκτης των μη εξυπηρετούμενων ανοιγμάτων ανέρχεται σήμερα στο 47,6%, και το ζητούμενο είναι το πώς θα επιτευχθεί η μείωσή του έως τα τέλη του 2021 κάτω από τα επίπεδα του 20%, ή με άλλα λόγια από τα 88 δισ. ευρώ που ήταν τα μη εξυπηρετούμενα ανοίγματα στο τέλος Ιουνίου, στα 35 δισ. ευρώ στο τέλος του 2021. Δηλαδή μία μείωση ύψους άνω των 50 δισεκατομμυρίων ευρώ σε τρία χρόνια, ή σχεδόν 18 δισ. ευρώ ετησίως, ήτοι περίπου 4,5 δισ. ευρώ για καθεμιά από τις τέσσερις συστημικές τράπεζες ετησίως. Αντιλαμβάνεται κανείς ότι δεν πρόκειται απλά για ένα δύσκολο εγχείρημα, αλλά για έναν πραγματικό ηράκλειο άθλο.
Αυτό μάλιστα που έχει ξεχωριστή σημασία είναι το γεγονός ότι, όπως αναφέρουν πληροφορίες από τραπεζικές πηγές, οι διοικήσεις των τραπεζών δεν θα υποβάλουν στον SSM “ξερούς” αριθμούς όσον αφορά στους στόχους τους, αλλά θα περιγράφουν και το πώς σκοπεύουν να τους πετύχουν, αναλύοντας τα μέσα και τις στρατηγικές που θα μεταχειριστούν για το σκοπό αυτό, αλλά και συμπεριλαμβάνοντας για πρώτη φορά προϋπολογισμούς ζημιών, τόσο για τις ζημίες που αναμένονται από το “κούρεμα” κόκκινων δανείων, όσο και για τις ζημίες που θα υποστούν από την απόκτηση ακινήτων μέσω πλειστηριασμών σε τιμές υψηλότερες από αυτές με τις οποίες θα τα πουλήσουν (καθώς οι τράπεζες θα τα αποκτήσουν στο 100% της ονομαστικής αξίας με την οποία τα έχουν εγγράψει).
Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι καθίσταται ακόμα πιο δύσκολη η επίτευξη των στόχων, ωστόσο με τον τρόπο αυτό ο SSM θα έχει μία πιο ολοκληρωμένη εικόνα για την κατάσταση των τραπεζών, σε συνδυασμό και με τις εκτιμήσεις των διοικήσεων για τις ενδεχόμενες μελλοντικές κεφαλαιακές ανάγκες των τραπεζών.
Πώς λοιπόν θα πετύχουν οι τράπεζες αυτούς τους δύσκολους στόχους για τη μείωση των μη εξυπηρετούμενων ανοιγμάτων τους; Με ένα διαφορετικό “μείγμα” στρατηγικής, το οποίο θα βασίζεται περισσότερο στις πωλήσεις κόκκινων δανείων και λιγότερο στις ρυθμίσεις, αντιστρέφοντας τη λογική που επικρατεί σήμερα, ενώ σημαντικό ρόλο θα διαδραματίσουν και οι πλειστηριασμοί, που θα αποτελέσουν το δεύτερο κυριότερο εργαλείο στα χέρια των τραπεζών, μετά τις πωλήσεις και τιτλοποιήσεις δανείων.