![](https://www.mononews.gr/wp-content/uploads/2018/11/Yemen-slide-SC5O-superJumbo-1280x853.jpg)
Υπάρχουν ορισμένες κατατάξεις στις οποίες καμία χώρα δεν θέλει να είναι στην κορυφή. Η Υεμένη είναι η πιο ευάλωτη χώρα στον Δείκτη Ευάλωτων Κρατών του Ταμείου για την Ειρήνη για το 2019. Η λιγότερο ευάλωτη χώρα είναι η Φινλανδία.
Μεταξύ αυτών των δύο χωρών βρίσκεται ολόκληρο το φάσμα της κρατικής σταθερότητας. Τα καλά νέα είναι ότι οι συνθήκες στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου βελτιώνονται σιγά σιγά, λέει ο JJ Messner, Εκτελεστικός Διευθυντής του Ταμείου για την Ειρήνη. «Παρά όλη την αρνητική δημοσιότητα, υπάρχει σημαντική πρόοδος από πίσω», λέει.
Οι πέντε πιο ευάλωτες χώρες, που αποτελούν την κατηγορία πολύ υψηλού κινδύνου του δείκτη, είναι η Υεμένη, η Σομαλία, το Νότιο Σουδάν, η Συρία και η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Στην κατηγορία υψηλού κινδύνου είναι η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, το Τσαντ, το Σουδάν και το Αφγανιστάν.
Η μεγαλύτερη επιδείνωση
Η Βενεζουέλα και η Βραζιλία ισοβαθμούν για τον τίτλο της πιο επιδεινωμένης χώρας. Τα πολιτικά προβλήματα έχουν αναστατώσει και τα δύο κράτη. Οι εκλογές της Βενεζουέλας πέρυσι ενίσχυσαν τις μακροχρόνιες οικονομικές και κοινωνικές δυσκολίες. Η βαθμολογία της Βραζιλίας μειώνεται κάθε χρόνο τα τελευταία έξι χρόνια, καθώς τα οικονομικά προβλήματα, η διαφθορά και οι φθίνουσες δημόσιες υπηρεσίες έχουν επιπτώσεις.
Άλλα κράτη των οποίων η κατάταξη έπεσε απότομα στον κατάλογο του 2019 ήταν η Νικαράγουα, το Ηνωμένο Βασίλειο, το Τόγκο, το Καμερούν, η Πολωνία, το Μάλι, η Υεμένη, η Τανζανία, η Ονδούρα και οι Ηνωμένες Πολιτείες. Η Λιβύη, η Συρία, το Μάλι, η Υεμένη, η Βενεζουέλα και η Μοζαμβίκη ήταν οι ταχύτερα επιδεινούμενες χώρες της τελευταίας δεκαετίας.
Ο Δείκτης Ευάλωτων Χωρών 2019
Όλοι οι πολίτες του Ηνωμένου Βασιλείου που ανησυχούν βλέποντας τη χώρα τους να κατατάσσεται ως η τέταρτη πιο επιδεινωμένη, θα διαπιστώσουν ότι τρεις από τους 12 δείκτες που χρησιμοποιήθηκαν για την κατάρτιση του δείκτη ήταν σε μεγάλο βαθμό κάτω από το χαμηλό όριο: η συμπεριφορά των κυβερνώντων ελίτ, οι κοινωνικές διαιρέσεις και η νομιμότητα του κράτους.
Οι συγγραφείς επισημαίνουν την επίδραση του Brexit ως παράγοντα. Αλλά λένε ότι η μακροπρόθεσμη επιδείνωση της βαθμολογίας του Ηνωμένου Βασιλείου προηγήθηκε του δημοψηφίσματος της χώρας για την αποχώρηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ακόμη και πριν από το 2016, οι συγγραφείς αναφέρουν ότι το Ηνωμένο Βασίλειο είχε την έβδομη χειρότερη τάση για τους ίδιους τρεις δείκτες και υποδεικνύουν ότι τα προβλήματα της χώρας είναι βαθιά ριζωμένα και απίθανο να επιλυθούν με την αποχώρηση από την ΕΕ.
Οι ΗΠΑ μπήκαν στην κατηγορία των κρατών με τη μεγαλύτερη επιδείνωση χάρη στις χαμηλές βαθμολογίες στις ίδιες κατηγορίες με το Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς και σε μία χαμηλότερη βαθμολογία στα ανθρώπινα δικαιώματα και τον σεβασμό του νόμου, εν μέρει αντανακλώντας τις πολιτικές διαμάχες, τις νομικές αντιπαραθέσεις και το θέμα της μετανάστευσης.
Οι συντάκτες της έκθεσης εντοπίζουν επίσης τις αναταραχές μιας δεύτερης αραβικής άνοιξης στην Αλγερία, το Μαρόκο και την Τυνησία. Λένε ότι οι οικονομικοί, κοινωνικοί και πολιτικοί παράγοντες που επηρέασαν την κατάταξη των δεικτών αυτών των χωρών πριν από τις λαϊκές εξεγέρσεις στη Βόρεια Αφρική αυξάνονται σε σημασία.
Ελπίδα για το μέλλον
Αλλά η συνολική εικόνα δεν είναι εντελώς ζοφερή. Η Κούβα και η Γεωργία αναδείχθηκαν ως οι πλέον βελτιωμένες χώρες του δείκτη κατά την τελευταία δεκαετία. Ο Μαυρίκιος έγινε το πρώτο αφρικανικό κράτος που απέκτησε την ιδιότητα του Πολύ Σταθερού, ενώ η Σιγκαπούρη ήταν το πρώτο ασιατικό έθνος που εισήλθε στην κατηγορία Βιώσιμο, μαζί με χώρες όπως η Νέα Ζηλανδία, η Σουηδία και το Λουξεμβούργο.
Η πρόοδος στην Αφρική αντικατοπτρίστηκε από τη Μποτσουάνα και τις Σεϋχέλλες που εντάχθηκαν στην κατηγορία Σταθερό.
Ο Messner λέει: «Βεβαίως, εξακολουθούν να υπάρχουν πολλές συγκρούσεις, φτώχεια και ανισότητες στον κόσμο. Αλλά τα στοιχεία δείχνουν ότι η πλειοψηφία των χωρών βελτιώνονται προοδευτικά, προσφέροντας ένα πιο ελπιδοφόρο μέλλον για τους λαούς τους».
Οι 12 κατηγορίες του δείκτη, έναντι των οποίων βαθμολογούνται τα κράτη, είναι: κατάσταση ασφαλείας και αντιδράσεις, συμπεριφορά των κυβερνώντων ελίτ, κοινωνικές διαιρέσεις, οικονομικές επιδόσεις, οικονομική ανισότητα, μετανάστευση, κρατική νομιμότητα. δημόσιες υπηρεσίες, ανθρώπινα δικαιώματα και κράτος δικαίου, δημογραφικές πιέσεις, πρόσφυγες, εξωτερική παρέμβαση.