Pharmathen: Ραγδαίες ανακατατάξεις εν μέσω αναδιάρθρωσης δανεισμού 665 εκατ. ευρώ
Δύο αποχωρήσεις από το ΔΣ μέσα σε λίγες ημέρες – Από την οικογένεια Κάτσου και
The Wiseman
Ποιοι θέλουν τον 70αρη Βενιζέλο πρωθυπουργό, το story σε ΕΥΔΑΠ, Βιοχάλκο, ΑΕΜ, η Jefferies δικαιώνει το mononews για Eurobank, και η απατημένη σύζυγος του 70χρονου μπερμπάντη πολιτικού
Άγγελος Έντμονς: Η DIMAND έχει στο κύτταρό της την αειφορία
Σε αυτό το επεισόδιο, ο Άγγελος Έντμονς, Senior Sustainability Manager της DIMAND, εξηγεί τι σημαίνει στην πράξη η ανάπτυξη ενός βιοκλιματικού κτηρίου και ποιες αποφάσεις καθορίζουν το περιβαλλοντικό του αποτύπωμα, ακόμη και αν αυτές δεν είναι εμφανείς στον τελικό χρήστη του ακινήτου
Το GSI και η Τουρκία: Η μάχη για τη διεθνή νομιμοποίηση και την άσκηση επιρροής μέσω της διαμόρφωσης της γνωσιακής πλαισίωσης των γεγονότων στην Ανατολική Μεσόγειο
18.11.2026, 12:00 πμ
Το GSI και η Τουρκία: Η μάχη για τη διεθνή νομιμοποίηση και την άσκηση επιρροής μέσω της διαμόρφωσης της γνωσιακής πλαισίωσης των γεγονότων στην Ανατολική Μεσόγειο
Η Αμερικανική πετρελαϊκή εταιρεία Exxon Mobil, σύμφωνα με ναυλομεσιτικές πηγές, υπέγραψε συμφωνία με την εισηγμένη ναυτιλιακή εταιρεία Capital Tankers, συμφερόντων του Βαγγέλη Μαρινάκη, για το νεότευκτο πλοίο Amor, χωρητικότητας 155.400 dwt, εξοπλισμένο με scrubbers.
Η εταιρεία του Βαγγέλη Μαρινάκη, εκτιμάται ότι θα εισπράξει συνολικά στη διάρκεια της ναύλωσης του πλοίου, από 12 έως και 15 μήνες, από 73 εκατομμύρια δολάρια έως και 82 εκατομμύρια δολάρια για την μέγιστη απασχόληση του.
Ο ημερήσιος ναύλος ανέρχεται, σύμφωνα με την συμφωνία σε 185.000 δολάρια.
Η Capital Tankers, διαθέτει στόλο 33 σύγχρονων πλοίων, που αποτελείται από 15 VLCC, 10 Suezmax και 8 aframax/LR2.
Από αυτά, τα 16 είναι υπό κατασκευή, τα οποία αναμένεται να παραδοθούν μεταξύ των ετών 2027 και 2028.
Βυθίστηκε την Τρίτη (17/11) το δεξαμενόπλοιο μεταφοράς υγραερίου (LPG) Gas Husky στη Μαύρη Θάλασσα, ανοιχτά των ακτών της Βουλγαρίας, όπως ανακοίνωσε το υπουργείο Άμυνας της χώρας. Σε εξέλιξη βρίσκεται επιχείρηση έρευνας και διάσωσης του πληρώματος, ενώ τα αίτια του περιστατικού παραμένουν άγνωστα.
Το υπό σημαία Λιβερίας Gas Husky, κατασκευής 2012, που διαχειρίζεται η ελληνική ναυτιλιακή Stealth Maritime της οικογένειας Βαφειά μετέφερε 3.400 τόνους υγραερίου και είχε πλήρωμα 19 ατόμων, όταν εξέπεμψε σήμα κινδύνου, κινητοποιώντας τις βουλγαρικές αρχές. Σύμφωνα με την ανακοίνωση του υπουργείου Άμυνας, το πλοίο τελικά βυθίστηκε σε απόσταση περίπου 50 μιλίων από τις ακτές, στο ύψος της Μπιάλα.
Σύμφωνα με τις βουλγαρικές αρχές, το Gas Husky εξέπεμψε σήμα κινδύνου προτού βυθιστεί σε απόσταση περίπου 50 μιλίων ανατολικά της Μπιάλα, εντός της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) της Βουλγαρίας.
Το υπουργείο Μεταφορών της χώρας επιβεβαίωσε ότι το δεξαμενόπλοιο μετέφερε 3.400 μετρικούς τόνους υγραερίου τη στιγμή του περιστατικού, ενώ η διαχειρίστρια εταιρεία του, με έδρα στην Ελλάδα, δεν ανταποκρίθηκε άμεσα σε αίτημα του Reuters για σχολιασμό.
Τα αίτια της βύθισης παραμένουν άγνωστα, όπως και η κατάσταση των μελών του πληρώματος. Ωστόσο, το υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε ότι στρατιωτικό αεροσκάφος εντόπισε την Τρίτη σωστική σχεδία με επιβαίνοντες στην περιοχή του ναυαγίου.
Χάθηκε από τα ραντάρ μετά τα μεσάνυχτα
Σύμφωνα με την επίσημη ενημέρωση του βουλγαρικού υπουργείου Άμυνας, το Gas Husky εξαφανίστηκε από τα ραντάρ λίγο μετά τα μεσάνυχτα.
«Το μηχανοκίνητο πλοίο GAS HUSKY εξαφανίστηκε από τα ραντάρ λίγο μετά τα μεσάνυχτα και σήμερα το πρωί, στις 08:02 (06:02 GMT), ενεργοποιήθηκε ο πομπός έκτακτης ανάγκης του, ο οποίος σηματοδοτεί ότι ένα πλοίο έχει βυθιστεί», ανέφερε το υπουργείο.
Μετά την ενεργοποίηση του σήματος ξεκίνησε επιχείρηση έρευνας και διάσωσης για τους 19 ναυτικούς, με τις αρμόδιες αρχές να επιχειρούν να εξακριβώσουν τις συνθήκες του ναυαγίου.
Δεύτερη βύθιση μέσα σε 24 ώρες – Πάνω από 20 ναυτικοί αγνοούνται
Το περιστατικό σημειώθηκε μόλις μία ημέρα μετά τη βύθιση φορτηγού πλοίου που μετέφερε σιτάρι, περίπου 40 ναυτικά μίλια από την ίδια περιοχή των βουλγαρικών ακτών.
Σύμφωνα με το Reuters, το φορτηγό πλοίο βυθίστηκε τη Δευτέρα έπειτα από επίθεση με τουλάχιστον ένα μη επανδρωμένο αεροσκάφος (drone).
Η επίθεση αυτή εντάσσεται σε μια σειρά περιστατικών στη Μαύρη Θάλασσα, από τα οποία περισσότεροι από 20 ναυτικοί παραμένουν αγνοούμενοι και εκφράζονται φόβοι για τη ζωή τους.
Όπως αναφέρει η εταιρεία ναυτιλιακής ασφάλειας Diaplous, τουλάχιστον 17 πλοία έχουν δεχθεί επιθέσεις ανοιχτά της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας από τα μέσα Ιουλίου.
Στο επίκεντρο η ασφάλεια των θαλάσσιων μεταφορών
Τα ύδατα ανοιχτά των ακτών της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας, δύο χωρών-μελών του ΝΑΤΟ, έχουν εξελιχθεί σε βασική θαλάσσια διαδρομή για τις εξαγωγές της Ουκρανίας.
Η Ουκρανία συγκαταλέγεται στους μεγαλύτερους εξαγωγείς σιτηρών παγκοσμίως, ωστόσο τα λιμάνια της στη Μαύρη Θάλασσα δέχονται επανειλημμένα ρωσικά πλήγματα από την έναρξη της εισβολής.
Η αυξανόμενη συχνότητα επιθέσεων σε εμπορικά πλοία προκαλεί ανησυχία για την επέκταση των επιπτώσεων του πολέμου στη ναυσιπλοΐα, ιδιαίτερα σε θαλάσσιες περιοχές κοντά στις ακτές κρατών-μελών του ΝΑΤΟ.
Με τις πωλήσεις της να έχουν ξεπεράσει τα 66 εκατ. ευρώ, τη νέα παραγωγική μονάδα στον Αυλώνα να ανεβάζει σταδιακά ρυθμούς και τον κύκλο των προηγούμενων μεγάλων επενδύσεων να έχει ολοκληρωθεί, η Οικογένεια Στεργίου ανοίγει ένα ακόμη κεφάλαιο στην ανάπτυξή της.
Αυτή τη φορά στρέφεται στην Τρίπολη, όπου σχεδιάζει την κατασκευή νέου εργοστασίου, με επένδυση ύψους 37,85 εκατ. ευρώ, διευρύνοντας την παραγωγική της παρουσία πέρα από την Αττική. Το σχέδιο έχει ήδη προχωρήσει στην αδειοδοτική διαδικασία, με την υπαγωγή της νέας μονάδας σε Πρότυπες Περιβαλλοντικές Δεσμεύσεις στις 13 Νοεμβρίου.
Από τα ΚΨΜ και τα περίπτερα στη νέα επένδυση
Η πορεία της Οικογένειας Στεργίου ξεκίνησε το 1958, όταν ο Γεώργιος Στεργίου μετέφερε με το τρίκυκλό του γλυκά σε καταστήματα του κέντρου της Αθήνας. Από τα αρτοποιήματα και τα σάντουιτς που έγιναν γνωστά μέσα από τα κυλικεία και τα ΚΨΜ του στρατού, η οικογενειακή επιχείρηση εξελίχθηκε σε μια από τις αναγνωρίσιμες ελληνικές βιομηχανίες αρτοποιίας και ζαχαροπλαστικής.
Το 1999 επεκτάθηκε στα περίπτερα και στα σούπερ μάρκετ, ενώ το 2015 εισήλθε στην αγορά HO.RE.CA., αναπτύσσοντας συνεργασίες με περισσότερες από 3.000 επιχειρήσεις εστίασης και φιλοξενίας.
Το επόμενο μεγάλο βήμα έγινε στον Αυλώνα Αττικής, όπου η Οικογένεια Στεργίου επένδυσε περισσότερα από 40 εκατ. ευρώ για τη δημιουργία του δεύτερου εργοστασίου της, σε έκταση 50.000 τ.μ. Η μονάδα, που ολοκληρώθηκε το 2024 και βρίσκεται πλέον σε λειτουργία, διαθέτει αυτοματοποιημένες γραμμές παραγωγής και ρομποτική αποθήκη βαθιάς κατάψυξης, με παραγωγική δυναμικότητα που ξεπερνά τους 96 τόνους ζύμης ημερησίως.
Το νέο εργοστάσιο στην Τρίπολη
Μετά τον Αυλώνα, η εταιρεία, με επικεφαλής τον Δημήτρη Στεργίου σχεδιάζει πλέον τη δημιουργία νέας παραγωγικής εγκατάστασης στη Βιομηχανική Περιοχή Τρίπολης, με προϋπολογισμό 37,85 εκατ. ευρώ. Το επενδυτικό σχέδιο προβλέπει την κατασκευή στεγασμένων εγκαταστάσεων συνολικής επιφάνειας περίπου 13.199 τ.μ. και την εγκατάσταση παραγωγικού εξοπλισμού αξίας 22,10 εκατ. ευρώ.
Η μονάδα θα δραστηριοποιείται στην παραγωγή μπισκότων, κέικ, βασιλόπιτας και άλλων διατηρούμενων ειδών ζαχαροπλαστικής, με προβλεπόμενη παραγωγική δυναμικότητα 28,4 τόνων ημερησίως. Στο επενδυτικό σχέδιο περιλαμβάνεται επίσης η δημιουργία 61 θέσεων εργασίας.
Αύξηση πωλήσεων, πίεση στα κέρδη
Η νέα επένδυση δρομολογείται σε μια περίοδο κατά την οποία η Οικογένεια Στεργίου συνεχίζει να αυξάνει τις πωλήσεις της, ενώ εξακολουθεί να απορροφά το κόστος της μεγάλης επένδυσης στον Αυλώνα.
Το 2025 ο κύκλος εργασιών της ανήλθε σε 66,45 εκατ. ευρώ, από 60,76 εκατ. ευρώ το 2024, καταγράφοντας αύξηση 9,4%. Τα EBITDA ενισχύθηκαν κατά 6,8%, στα 13,22 εκατ. ευρώ, ωστόσο τα καθαρά κέρδη υποχώρησαν κατά 22,3%, στα 5,16 εκατ. ευρώ, έναντι 6,64 εκατ. ευρώ την προηγούμενη χρήση.
Η υποχώρηση της καθαρής κερδοφορίας συνδέεται και με την επιβάρυνση από τις αποσβέσεις της νέας μονάδας στον Αυλώνα, οι οποίες συνέβαλαν στην αύξηση των συνολικών αποσβέσεων της εταιρείας στα 6,31 εκατ. ευρώ, από 3,51 εκατ. ευρώ το 2024.
Παράλληλα, παρά το νέο επενδυτικό πρόγραμμα που βρίσκεται στα σκαριά, η διοίκηση προτείνει τη διανομή συνολικά 3 εκατ. ευρώ στους μετόχους, με το 1 εκατ. ευρώ να προέρχεται από τα κέρδη της χρήσης του 2025 και τα υπόλοιπα 2 εκατ. ευρώ από φορολογηθέντα κέρδη προηγούμενων ετών.
Tην ίδια ώρα η εταιρεία περιόρισε σημαντικά τον τραπεζικό δανεισμό της, ο οποίος διαμορφώθηκε στα 11,05 εκατ. ευρώ στο τέλος του 2025, από 17,38 εκατ. ευρώ έναν χρόνο νωρίτερα. Τα ίδια κεφάλαια αυξήθηκαν στα 46,71 εκατ. ευρώ, ενώ η διοίκηση πρότεινε συνολική διανομή μερισμάτων 3 εκατ. ευρώ, από τα οποία 2 εκατ. ευρώ προέρχονται από κέρδη προηγούμενων χρήσεων. Για το 2026 η διοίκηση προβλέπει συνέχιση της αύξησης των πωλήσεων και βελτίωση της λειτουργικής κερδοφορίας, καθώς η μονάδα του Αυλώνα αυξάνει τον όγκο παραγωγής της.
Ισχυρή παρουσία στη νέα αγορά των standalone μπαταριών στην Ελλάδα αποκτά η Ameresco του Ελληνοαμερικανού επιχειρηματία Γιώργου Σακελλάρη, προσθέτοντας την αποθήκευση στις δραστηριότητές της στη χώρα. Η αμερικανική εταιρεία περιλαμβάνεται στους διεθνείς παίκτες που πήραν θέση στους πίνακες προτεραιότητας του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας, με το χαρτοφυλάκιο που συνδέεται με την προτεραιότητα χορήγησης όρων σύνδεσης να υπολογίζεται, σε 180 MW μέσω των SMART Storage και Αμάλθεια Storage.
Η δημοσίευση των πινάκων αποτελεί σημαντικό βήμα για την ανάπτυξη των επενδύσεων, καθώς η πρόσβαση στο ηλεκτρικό δίκτυο είναι βασική προϋπόθεση για την υλοποίησή τους. Ακολουθεί η εξέταση των αιτημάτων από τους Διαχειριστές, με βάση τη σειρά κατάταξης, τα διαθέσιμα περιθώρια και την τεχνική δυνατότητα σύνδεσης.
Για τον Σακελλάρη, η ελληνική αγορά αποτελεί ήδη πεδίο επιχειρηματικής δραστηριότητας. Πριν από τις μπαταρίες, η Ameresco είχε αναπτύξει συνεργασία με τη ΔΕΗ Ανανεώσιμες, συμμετέχοντας στην κατασκευή του αιολικού πάρκου στη θέση Ξερακιάς της Κεφαλονιάς, μαζί με τη RES Invest.
Το έργο περιλαμβάνει τέσσερις ανεμογεννήτριες των 2,3 MW, συνολικής ισχύος 9,2 MW. Σύμφωνα με την Ameresco, η αξία του έργου ήταν 9,8 εκατ. ευρώ, ενώ η συνεργασία περιλάμβανε και πρόσθετη σύμβαση λειτουργίας και συντήρησης διάρκειας 14 ετών. Πρόκειται για μια επένδυση που έδωσε στην αμερικανική εταιρεία μια πρώτη παρουσία στην ελληνική αγορά ΑΠΕ.
Η συνεργασία με τη RES Invest επεκτάθηκε και στα φωτοβολταϊκά. Οι δύο εταιρείες συγκρότησαν την κοινοπραξία Ameresco RES Invest PV 88MW για την υλοποίηση δύο φωτοβολταϊκών σταθμών συνολικής ισχύος 88 MW στη Δυτική Μακεδονία, στις περιοχές «Αχλάδα 1» και «Κλειδί», στο πλαίσιο πρόσκλησης της ΔΕΗ Ανανεώσιμες. Στην κοινοπραξία η Ameresco Ελλάς συμμετέχει με 55% και η RES Invest με 45%.
Παράλληλα, η Αθήνα αποκτά ρόλο στην ευρωπαϊκή ανάπτυξη του ομίλου. Τον Ιούλιο του 2025 η Ameresco ανακοίνωσε την τοποθέτηση του Σπύρου Καΐρη στη θέση του γενικού διευθυντή για τη Νότια, Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη, με έδρα την ελληνική πρωτεύουσα και αρμοδιότητα την ανάπτυξη των εργασιών και τη διαχείριση έργων στην περιοχή.
Από μάγειρας, ηλεκτρολόγος μηχανικός και επιτυχημένος επιχειρηματίας
Πίσω από αυτή την επέκταση βρίσκεται ένας επιχειρηματίας που ξεκίνησε από τη Βασσαρά της Λακωνίας και έχτισε την επαγγελματική του διαδρομή στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Γιώργος Σακελλάρης έφυγε για το Μέιν το 1965, σε ηλικία 18 ετών, για να σπουδάσει, γνωρίζοντας ελάχιστα αγγλικά. Αρχικά, εργάστηκε σε κατάστημα και ως μάγειρας σε ελληνικό εστιατόριο για να χρηματοδοτήσει τις σπουδές του, ενώ τους πρώτους μήνες είχε σκεφτεί ακόμη και να επιστρέψει στην Ελλάδα.
Σπούδασε ηλεκτρολόγος μηχανικός στο Πανεπιστήμιο του Μέιν και στη συνέχεια απέκτησε μεταπτυχιακούς τίτλους ως μηχανικός αλλά και στη διοίκηση επιχειρήσεων από το Northeastern University.
Η επιχειρηματική του πορεία συνδέθηκε από νωρίς με την εξοικονόμηση ενέργειας. Στη New England Electric System ανέλαβε την ανάπτυξη της NEES Energy, με στόχο τη βελτίωση της ενεργειακής αποδοτικότητας και τον περιορισμό της ανάγκης κατασκευής νέων μονάδων παραγωγής. Το 1991 εξαγόρασε τη δραστηριότητα και τη μετονόμασε σε NORESCO, την οποία ανέπτυξε σε σημαντική ανεξάρτητη εταιρεία ενεργειακών υπηρεσιών.
Το 1997 πούλησε τη NORESCO στην Equitable Resources, συνεχίζοντας να ηγείται της εταιρείας και αναλαμβάνοντας παράλληλα θέση ανώτερου αντιπροέδρου στην Equitable Resources. Τον Απρίλιο του 2000 προχώρησε στο επόμενο επιχειρηματικό του βήμα, ιδρύοντας την Ameresco, της οποίας παραμένει διευθύνων σύμβουλος και πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου.
Η αρχική του επιδίωξη ήταν να δημιουργήσει μια εταιρεία ανεξάρτητη από συγκεκριμένους προμηθευτές και προϊόντα, η οποία θα μπορούσε να επιλέγει την καταλληλότερη λύση για κάθε πελάτη. Η προσέγγιση αυτή κάλυπτε ολόκληρη την ενεργειακή λειτουργία μιας επιχείρησης ή ενός οργανισμού: την προμήθεια και τη ζήτηση ενέργειας, την αποδοτικότητα των εγκαταστάσεων και την παραγωγή από ανανεώσιμες πηγές.
Η Ameresco εισήχθη στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης το 2010 και σήμερα, με έδρα το Φρέιμιγχαμ της Μασαχουσέτης, απασχολεί περισσότερους από 1.500 εργαζομένους στη Βόρεια Αμερική και στην Ευρώπη. Οι δραστηριότητές της περιλαμβάνουν τον εκσυγχρονισμό ενεργειακών υποδομών, την ανάπτυξη αποκεντρωμένων μονάδων παραγωγής, τις τεχνολογίες έξυπνων κτιρίων και λύσεις που βελτιώνουν την αξιοπιστία και την ανθεκτικότητα του ενεργειακού εφοδιασμού.
Κεντρικό στοιχείο της πορείας του Σακελλάρη υπήρξε και η ανάπτυξη επιχειρηματικών μοντέλων που συνδέουν τις ενεργειακές επενδύσεις με τους μακροπρόθεσμους οικονομικούς στόχους των πελατών. Η εξοικονόμηση, η λειτουργική απόδοση και η ασφάλεια τροφοδοσίας αντιμετωπίζονται ως παράγοντες που επηρεάζουν άμεσα το κόστος και τη βιωσιμότητα μιας δραστηριότητας.
Η συμβολή του στην ενεργειακή αποδοτικότητα επεκτάθηκε και στη διαμόρφωση του κλάδου στις ΗΠΑ. Μέσα από τη συνεργασία του με το Electric Power Research Institute υποστήριξε την ανάπτυξη προγραμμάτων διαχείρισης της ζήτησης, τα οποία εφαρμόστηκαν ευρέως στη χώρα. Ήταν επίσης ιδρυτικό μέλος της National Association of Energy Service Companies, της ένωσης των εταιρειών ενεργειακών υπηρεσιών, και διετέλεσε πρώτος πρόεδρός της.
Η διαδρομή αυτή συνοδεύτηκε από σειρά διακρίσεων. Το Πανεπιστήμιο του Μέιν τού απένειμε τιμητικό διδακτορικό το 2012 για τη συμβολή του στην ενεργειακή αποδοτικότητα και στις ΑΠΕ, ενώ το 2017 τον ενέταξε στο Hall of Fame της Francis Crowe Society. Έχει επίσης τιμηθεί με το βραβείο Ernst & Young Entrepreneur of the Year για τη Νέα Αγγλία στην κατηγορία Energy, Cleantech & Natural Resources το 2011 και με το Decade of Influence Award του Northeast Clean Energy Council το 2017. Το 2020 περιλήφθηκε στους Environment + Energy Leader 100 και ήταν φιναλίστ για το βραβείο συνολικής προσφοράς των S&P Global Platts Global Energy Awards.